Rys historyczny

Rys historyczny

Przez całe wieki istnienia Karkonosze pozostawały nieznane i niedostępne dla ludzi. Mimo, że już w II wieku n.e. grecki geograf - Ptolemeusz jako pierwszy umieścił Karkonosze w swojej mapie Germanii Wschodniej i Sarmacji, góry te pozostały niezaludnione aż do X-XI wieku.

Pierwsze wyprawy w niedostępne tereny górskie, uznawane za siedzibę bóstw i tajemnych mocy, wypływały z czci dla sił przyrody - źródeł dających początek rzekom. Prastare ścieżki kultowe stały się później zaczątkami najstarszych szlaków i dróg karkonoskich.

Bogactwa gór w postaci cennych kruszców i kamieni szlachetnych były magnesem przyciągającym w Karkonosze poszukiwaczy skarbów. Prawdopodobnie już od XII wieku obcy przybysze zwani Walończykami lub Walonami penetrowali te góry szukając złota i drogocennych kamieni. Do dziś przetrwały w Karkonoszach wyryte na skałach dawne znaki walońskie, które miały wskazywać drogę lub ukryte wejście do miejsc zasobnych w poszukiwane kruszce i kamienie.

Również odkryte przez poszukiwaczy skarbów zasoby rud żelaza spowodowały, że Karkonosze stały się terenem działalności górniczej. Od XIV wieku na obszarach rudonośnych tych gór powstało wiele ośrodków górniczo - hutniczych, w których wydobywano i przetapiano rudy żelaza. Terenem głównej działalności górniczej po śląskiej stronie Karkonoszy był rejon kowarski obejmujący dolinę Jedlicy i Płóknicy z głównym ośrodkiem w Kowarach. Zasięg terytorialny kopalni kowarskich w XVI wieku sięgał aż do Doliny Łomniczki pod masywem Śnieżki. Istnienie mniejszych i krótkotrwałych w swej działalności ośrodków górniczych odnotowano również w rejonie Karpacza i Szklarskiej Poręby...więcej